słyszałam że najszybszym sposobem na śmierć jest przedawkowanie tabletek . ile ich potrzeba . ? 0 ocen | na tak 0%. 0. 0. dykcja666. odpowiedział (a) 28.04.2012 o 19:48: Jak się zabije, to nie będzie miała jak załowac xD. Zobacz 18 odpowiedzi na pytanie: Ile tabletek potrzeba do przedawkowania . ? To najczęstsza ( 1% populacji) wrodzona skaza krwotoczna spowodowana niedoborem lub upośledzeniem funkcji czynnika von Willebranda (vWF). Nierzadko jej jedynym objawem są przedłużające się obfite kerwawienia miesiączkowe. Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników. twarda92 Weź ty się kurva pier.dol.nij w łeb idiotko. Akurat samobójcy są odważni,trzeba się zdobyć na odwagę aby się zabić. Owszem są egoistami,ale cóż..i ch.uj,że uciekają od życia..ale może już mają na prawdę dość? Akurat ja mam szacunek do samobójców i chuuj ci do tego! Aha,i kogo tutaj interesuje los twojego byłego? nic sie nie stanie jak weźmie 20 tabletek, nic też się nie stanie jak weźmie 18 czy 19 tabletek, organizm tabletek nie liczy!!!!! po prostu cykl będzie krótszy o jeden dzień!!! Potem 7 dni Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania (RRSO) dla oferty kredytów gotówkowych wynosi 11,33%. Okres obowiązywania umowy: 48 mies., całkowita kwota pożyczki: 20 000 zł. Całkowity koszt zobowiązania spłacanego w ratach równych (annuitetowych): 4 712,18 zł, całkowita kwota do zapłaty: 24 712,18 zł. W tym miejscu trzeba przypomnieć, że cukrzyca typu 2 jest chorobą o postępującym charakterze. Oznacza to, że z czasem staje się ona coraz bardziej zaawansowana. O ile na początkowym etapie leczenia do wyrównania glikemii może wystarczać dieta, to po jakimś czasie konieczne jest wprowadzenie np. metforminy. Podsumowując, po odstawieniu antykoncepcji hormonalnej organizm każdej kobiety może reagować w inny sposób. Najczęstszym skutkiem ubocznym zaprzestania stosowania tabletek antykoncepcyjnych są zaburzenia cyklu menstruacyjnego, nasilone bóle menstruacyjne, pogorszenie nastroju oraz wypadanie włosów, łojotok skóry i trądzik. sfqHXC. Mefedron (podobnie jak metafedron) to narkotyk o działaniu podobnym do amfetaminy, kokainy i ecstasy. Na rynku środków psychoaktywnych pojawił się stosunkowo niedawno, a skutki jego przyjmowania do tej pory nie zostały naukowo zbadane. W Polsce mefedron został zdelegalizowany w 2010 roku – mimo to można łatwo kupić go przez internet, w sklepach z dopalaczami oraz w klubach i dyskotekach. Metafedron początkowo był legalny, ale w 2015 roku również wydano zakaz jego rozprowadzania. Przeczytaj, jakimi konsekwencjami grozi przyjmowanie mefedronu i czym się on różni od metafedronu. Spis treściMefedron - wyglądMefedron - działanieMefedron - objawy zażyciaMefedron - długotrwałe skutki zażywania narkotykuMefedron a metafedronMetafedron - czy jest legalny? Jak rozpoznać, że ktoś zażywał narkotyki psychostymulujące? (ecstasy, MDMA, kokaina, amfetamina) Mefedron (nazwy potoczne: mef, mefka, mefcia) to rodzaj dopalacza, którego efekty działania są zbliżone do amfetaminy i ecstasy, a ze względu na krótki czas działania także do kokainy. Zalicza się go do grupy stymulantów (substancji działających pobudzająco) i empatogenów (wywołują charakterystyczne reakcje emocjonalno-społeczne, zwiększają empatię i otwartość na ludzi). Mefedron bardzo silnie uzależnia psychicznie – już jedna dawka wywołuje przymus sięgnięcia po kolejną. Osoba zażywająca ten narkotyk z reguły szybko zatraca się w nałogu i podporządkowuje całe swoje życie zdobywaniu pieniędzy na zakup nowych dawek. Mefedron - wygląd Mefedron najczęściej sprzedawany jest pod postacią kryształków, tabletek, kapsułek lub proszku. Zwykle zażywa się go wciągając proszek przez nos lub doustnie – połykając tabletkę lub rozpuszczając w napoju. Czysty mefedron jest bezwonny i bezbarwny. Często jednak wchodzi w skład dopalaczy, czyli mieszanek różnych substancji psychoaktywnych. Zanieczyszczony (wówczas ma kolor i zapach) może być bardzo niebezpieczny i powodować nasilenie objawów niepożądanych. Mefedron - działanie Działanie mefedronu nie zostało dotąd rzetelnie przebadane pod kątem toksykologicznym. Jednak na podstawie opisów osób, które zażywały ten środek, a także lekarzy ratujących ofiary przedawkowania, można sporządzić listę najczęściej występujących objawów zażycia. Są to: silne pobudzenie psychomotoryczne; uczucie euforii; empatia i otwarcie na innych (potrzeba rozmowy z ludźmi, opisywania swoich emocji, dzielenia się historiami); poczucie siły i energii; słowotok. Czas działania narkotyku wynosi od 2 do 5 godzin. Mefedron - objawy zażycia Osoba po zażyciu mefedronu ma rozszerzone źrenice, rumieńce na twarzy, odczuwa suchość w ustach. Jej dłonie są zimne, czasem sine. Może intensywnie się pocić, drżeć i mieć gęsią skórkę. Typowymi objawami są też zahamowanie łaknienia i przyspieszenie tętna. Nawet do kilku dni po zażyciu mefedronu w moczu i pocie osoby uzależnionej można wyczuć charakterystyczny, nieprzyjemny zapach. Obok objawów somatycznych i euforycznego wpływu na psychikę, zażywanie mefedronu może powodować szereg objawów niepożądanych. Prawdopodobieństwo ich wystąpienia wzrasta wraz z ilością zażytej dawki. Niebezpieczne jest także łączenie mefedronu z alkoholem oraz innymi substancjami psychoaktywnymi. Do objawów niepożądanych należą: zmiany temperatury ciała, drżenie z zimna na przemian z poceniem się, utrata pamięci krótkotrwałej, halucynacje, kołatanie serca, bezsenność, oczopląs, szczękościsk, zawroty głowy. Skrajnie negatywne skutki mogą wystąpić także podczas zjazdu, czyli końcowego etapu działania narkotyku. W miarę zażywania coraz częściej i coraz większych ilości mefedronu, objawy zjazdu nasilają się. Osoba uzależniona odczuwa tak dużą chęć na kolejną "działkę", że jest w stanie zrobić wszystko, aby tylko zdobyć upragnioną dawkę narkotyku. Charakterystyczne dla zjazdu są: poczucie bezsilności, beznadziei, smutku; bardzo silna chęć zażycia kolejnej dawki narkotyku; przyspieszone bicie serca; nudności; osłabienie; bezsenność; brak apetytu. Mefedron: przypadki śmiertelne O tym, jak niebezpiecznym narkotykiem jest mefedron, świadczą przypadki śmiertelne po zażyciu tej substancji. Mimo że środek jest nielegalny w całej Europie, rośnie liczba zgonów spowodowanych przedawkowaniem mefedronu. Największym rynkiem zbytu dla tego narkotyku jest Wielka Brytania. Tam też w 2011 roku zanotowano 9 przypadków śmiertelnych po zażyciu mefedronu, a w 2013 roku – 22 przypadki. Odkąd substancja została zdelegalizowana, jej spożycie wzrosło w Wielkiej Brytanii o 300%. Mefedron - długotrwałe skutki zażywania narkotyku Skutki długotrwałego zażywania mefedronu mogą pojawiać się nawet do kilku miesięcy po całkowitym odstawieniu substancji. Obejmują zaburzenia rytmu serca, niekontrolowane skoki ciśnienia, stany lękowe, psychozy i urojenia. Znany jest przypadek 22-latki, która po kilku miesiącach przyjmowania mefedronu dostała ostrej manii prześladowczej. Rodzina przywiozła ją do szpitala psychiatrycznego, skarżąc się na dziwne zachowanie dziewczyny – była przekonana, że ktoś ją śledzi i chce ją zabić. Odmawiała przyjmowania pokarmów uważając, że są zatrute, była bardzo pobudzona psychoruchowo, wulgarna, spięta. Okazało się, że od wielu miesięcy zażywała dopalacz o nazwie "Kokolino", którego głównym składnikiem był mefedron. Częstym skutkiem ubocznym długotrwałego przyjmowania narkotyku jest też znaczny spadek wagi. W prasie zagranicznej opisywano przypadki, kiedy osoby uzależnione traciły 30 kg w ciągu dwóch tygodni. Objaw ten w połączeniu z bezsennością szybko prowadzi do całkowitego wycieńczenia organizmu, upośledzenia jego kluczowych funkcji, a nawet zgonu. Metafedron (3MMC) jest pochodną mefedronu, niejako jego zamiennikiem, który pojawił się na rynku dopalaczy po zdelegalizowaniu tego pierwszego. Działanie metafedronu jest podobne do tego, jak działają amfetamina i kokaina, również zażywa się go poprzez wciąganie nosem. Osoba po zażyciu metafedronu jest pobudzona, pełna energii, ale i zarazem agresji, lęku. Metafedron powoduje zaburzenie pracy serca, podwyższenie temperatury ciała i wystąpienie wysokiego ciśnienia. Ci, którzy zażyli metafedron mają rozszerzone źrenice i często szczękościsk. Metafedron jest środkiem równie niebezpiecznym jak mefedron, dlatego, choć pojawił się na rynku później, 1 lipca 2015 roku również został zdelegalizowany. Czym grozi przedawkowanie kokainy, amfetaminy lub ecstasy (MDMA)? Normalnie, usunąłbym ten temat, bo narusza jakieś tam wartości moralne i znajdą się mądrzy, co udzielą trafnych rad, ale spróbuję Ci coś przekazać: Po kiego wała chcesz się zabić? Życie jest JEDNO! Są lepsze i gorsze chwile, ale nigdy nie ma sytuacji bez wyjścia. Wyobrażasz sobie, że jeśli Ty coś sobie zrobisz, to możesz pociągnąć sznurek samobójstw? Co jeśli ktoś, z Twojej rodziny tego nie wytrzyma i będzie chciał zrobić to samo? A po nim jeszcze następni? Co Ty do cholery sobie wyobrażasz? Radziłbym się pieprznąć w tą pustą główkę, bo jak widzę, jest pusta. Nie odbieraj sobie najpiękniejszego daru, jakim jest życie, tylko tchórze uciekają z tego świata... I wybacz ostre słowa, ale wątpie by delikatne do Ciebie dotarły... A ostrzegam wszystkich "inteligentnych", którzy będą podawać tu recepty na samobójstwo, ostrzeżenia polecą... Badanie poziomu cukru (glukozy) we krwi to jedno z najczęściej wykonywanych badań laboratoryjnych. Prawidłowy cukier na czczo, oznaczony z krwi żylnej powinien mieścić się w zakresie 70-99 mg/dl. Cukier oznacza się jednak także w badaniu krzywej cukrowej, po posiłku albo glukometrem z kropli krwi pobranej z palca. W artykule znajdziesz aktualne normy cukru dla poszczególnych metod ich badania. Warto wiedzieć, że takie same normy glikemii obowiązują niezależnie od wieku, zarówno dzieci, jak i seniorów. Jedyny wyjątek stanowią kobiety w ciąży, dla których ustalono odrębne, bardziej restrykcyjne normy dla prawidłowego poziomu cukru. Badanie poziomu cukru we krwi wykonuje się w ramach diagnostyki cukrzycy typu 1, cukrzycy typu 2 oraz cukrzycy ciążowej, a niekiedy także przy podejrzeniu insulinooporności. Glikemię można sprawdzić wykonując badanie z krwi żylnej (koniecznie trzeba być na czczo) lub przeprowadzając test obciążenia glukozą (OGTT), czyli tzw. badanie krzywej cukrowej. Poziom cukru można sprawdzić także glukometrem z wykorzystaniem kropli krwi z palca – jednak taki pomiar nie jest dobrą podstawą do rozpoznania cukrzycy i powinien być potwierdzony w badaniu laboratoryjnym. Prawidłowy poziom cukru we krwi nie jest wartością stałą – waha się w pewnych fizjologicznych granicach. Niemniej te granice są precyzyjnie określone i jeśli wynik badania nawet minimalnie odbiega od normy, lekarz na pewno zwróci na to uwagę. Jeśli w badaniu laboratoryjnym nasz poranny wynik glukozy na czczo wynosi 98 mg/dl, uznawany jest on za prawidłowy. Jeśli jednak glukoza wyniesie 100 mg/dl – pojawia się podejrzenie zaburzonej tolerancji glukozy, co będzie się wiązało z koniecznością powtórzenia badani i być może przeprowadzenia dalszej diagnostyki. Innymi słowy do wartości glikemii podchodzi się zerojedynkowo. Przekroczenie normy o 1 mg/dl już jest pewnym sygnałem alarmowym, którego nie należy lekceważyć. Uwaga – normy cukru są różne w zależności, czy diagnostyka dotyczy rozpoznania cukrzycy typu 1 lub 2 czy cukrzycy ciążowej. W przypadku cukrzycy ciążowej normy glikemii są bardziej restrykcyjne. Czytaj więcej: Cukrzyca typu 1 u dzieci - objawy, leczenie insuliną. Dieta w cukrzycy typu 1 Jakie badanie na poziom cukru wykonać? Przy podejrzeniu cukrzycy typu 1 wykonuje się badanie glukozy na czczo. Przy podejrzeniu cukrzycy typu 2 najczęściej wykonuje się test doustnego obciążenia glukozą. W celu wykrycia cukrzycy ciążowej w pierwszym trymestrze ciąży wykonuje się badanie glukozy na czczo, a pomiędzy 24. a 26. tygodniem ciąży – badanie krzywej cukrowej. Prawidłowy cukier na czczo Jakie są normy dla glukozy badanej na czczo? Jak intepretować wynik badania? 70-99 mg/dl – prawidłowy cukier na czczo 100-125 mg/dl – zaburzenia tolerancji glukozy (stan przedcukrzycowy) > 126 mg/dl - cukrzyca W badaniu laboratoryjnym, wykonywanym co najmniej po ośmiu godzinach od ostatniego posiłku, prawidłowa glikemia mieści się w granicach 70–99 mg/dl. Kluczowe jest to, by być na czczo – przed pobraniem krwi można ewentualnie pić wodę. Prawidłowa glikemia na czczo jest dwucyfrowa, czyli nie powinna przekraczać 99 mg/dl. Norma cukru – krzywa cukrowa Krzywa cukrowa to zwyczajowe określenie doustnego testu tolerancji glukozy (OGTT). W tym przypadku cukier mierzy się na czczo, a następnie po 120. minutach od wypicia roztworu z 75 g glukozy. Normy cukru na czczo są takie same jak w badaniu glukozy na czczo, czyli 70-99 mg/dl. Normy glikemii w 120. minucie doustnego testu tolerancji glukozy (OGTT): < 140 mg/dl – wynik prawidłowy 140–199 mg/dl – nieprawidłowa tolerancja glukozy ≥ 200 mg/dl - cukrzyca Norma cukru w ciąży Już na pierwszej wizycie potwierdzającej ciążę, lekarz zleca badania cukru we krwi na czczo. Na tym etapie jednak rzadko kiedy wykrywana jest cukrzyca ciążowa – ta charakterystyczna jest dla 2 trymestru kobiet w ciąży norma dla glikemii na czczo wynosi < 92 mg/ na czczo powyżej 92 mg/dl świadczy o cukrzycy ciążowej. W tej sytuacji nie wykonuje się już później testu doustnego obciążenia glukozą. Jeśli w początkowym okresie ciąży wynik glukozy na czczo jest prawidłowy, to i tak przeprowadza się kolejne badanie w kierunku cukrzycy ciążowej. Między 24 a 26 tygodniem ciąży należy zrobić test obciążenia glukozą, który w tym przypadku jest trzystopniowy. Cukier bada się na czczo, a następnie w 60. i 120. minucie od wypicia roztworu z 75 g glukozy. Podobnie, jak w przypadku badania glikemii na czczo, tak i dla testu OGTT normy w ciąży są bardziej restrykcyjne. Test OGTT – normy w ciąży < 92 mg/dl na czczo – wynik prawidłowy < 180 mg/dl po 60 minutach od wypicia glukozy – wynik prawidłowy < 153 mg/dl po 120 minutach od wypicia glukozy – wynik prawidłowy Jeśli którykolwiek z tych trzech parametrów przekracza normę, diagnozowana jest cukrzyca ciążowa. Normy cukru – badanie glukometrem Cukrzycę można też zdiagnozować na podstawie badania glukometrem, do którego uzyskuje się kroplę krwi z palca. Jaki jest zatem prawidłowy poziom cukru we krwi „z palca”? Polskie Towarzystwo Diabetologiczne wskazuje, że w przypadku tzw. glikemii przygodnej (badanie glukometrem o dowolnej porze dnia, bez względu na czas, jaki minął od ostatniego posiłku) na cukrzycę wskazuje wynik ≥ 200 mg/dl, o ile występują objawy hiperglikemii, takie jak: wzmożone pragnienie, wielomocz, osłabienie. W praktyce taka przygodna, podwyższona glikemia zawsze jest jeszcze weryfikowana w badaniu laboratoryjnym, co nie znaczy, że jest to metoda nieużyteczna. W wielu miejscach (na różnego rodzaju imprezach plenerowych, w marketach) można sobie skontrolować glikemię właśnie za pomocą glukometru. Warto z tego korzystać, w ten sposób dość często wykrywa się cukrzycę typu 2, która charakteryzuje się tym, że przez bardzo długi czas może rozwijać się nie dając żadnych objawów. Nieprawidłowy cukier – na jakie choroby wskazuje Zbyt wysoki poziom cukru we krwi może wskazywać na: cukrzycę typu 1 cukrzycę typu 2 cukrzycę ciążową stan przedcukrzycowy Przyczyną zbyt niskiego poziomu cukru we krwi może być: insulinoma – nowotwór trzustki, powodujący wydzielanie dodatkowej insuliny hipoglikemia reaktywna Nieprawidłowy wynik badania cukru w zdecydowanej większości przypadków oznacza podwyższoną glikemię. Cukier poniżej normy diagnozowany jest sporadycznie. Zbyt dużo cukru we krwi jednoznacznie wskazuje na cukrzycę. Kwestią wtórą jest ustalenie, z jakim typem cukrzycy mamy do czynienia. O tym po części świadczy wynik badania. W przypadku cukrzycy typu 2. glikemie są umiarkowanie podwyższone, zwykle chorobę diagnozuje się przy poziomie cukru we krwi na czczo poniżej 250 mg/dl. Z tego też powodu – umiarkowanej hiperglikemii – schorzenie nie daje nasilonych objawów. Z kolei przy cukrzycy typu 1. występują bardzo duże przecukrzenia, glikemia na czczo zwykle jest wyższa niż 250 mg/dl (może sięgać nawet 600-800 mg/dl). Tak ogromne przecukrzenie świadczy o tym, że w organizmie są duże niedobory insuliny, stąd objawy choroby są bardzo nasilone. Skonsultuj ten i inne tematy z ekspertem, zarezerwuj e-wizytę: Internista online Doradca diabetologiczny online Diabetolog online Kiedy należy badać cukier? Cukier we krwi sprawdza się głównie przy podejrzeniu cukrzycy. W przypadku diagnostyki cukrzycy ciążowej badanie jest obowiązkowe: po pierwszej wizycie potwierdzającej ciążę (badanie cukru na czczo), a następnie między 24 a 26. tygodniem ciąży (test tolerancji glukozy). Badanie OGTT jeszcze do niedawna było wykonywane między 24 a 28 tygodniem ciąży, obecnie to się zmieniło, ponieważ uznano, że wcześniejsze wykrycie cukrzycy ciążowej i wprowadzenie odpowiedniej diety, która pozwoli utrzymywać cukier w normie, zwiększa bezpieczeństwo matki i dziecka. Na cukrzycę można zachorować w każdym wieku, przy czym dla dzieci i młodzieży typowa jest cukrzyca typu 1, natomiast dla osób starszych – cukrzyca typu 2. Badanie w kierunku cukrzycy typu 1 (badanie cukru na czczo) lekarz zleca zwykle na podstawie charakterystycznych objawów tej choroby. Cukrzycę typu 1 można podejrzewać u osoby, która: ma nieustająco duże pragnienie, musi wstawać w nocy, żeby się czegoś napić oddaje bardzo duże ilości moczu, także w nocy wstaje do toalety chudnie bez wyraźnej przyczyny jest zmęczona, apatyczna, senna Z kolei cukrzyca typu 2 nie daje zwykle nasilonych objawów; stąd łatwo chorobę „przegapić”. Badania w kierunku cukrzycy typu 2 powinny regularnie wykonywać osoby będące w jej grupie ryzyka, czyli po 45 roku życia, z nadwagą i otyłością, mające diabetyków wśród krewnych pierwszego stopnia (rodzice, rodzeństwo), a także kobiety, które w czasie ciąży miały zdiagnozowaną cukrzycę ciążową. Cukier we krwi a insulinooporność Badanie cukru we krwi wykonuje się także w celu zdiagnozowania insulinooporności, najczęściej razem z badaniem poziomy insuliny we krwi. W uproszczonej wersji wykonuje się natomiast badanie krzywej cukrowej. Insulinooporność można podejrzewać u osób, u których poziom cukru we krwi po 120 minutach od wypicia roztworu glukozy jest zdecydowanie niższy niż glikemia na czczo (np. glikemia na czczo jest prawidłowa, a po obciążeniu glukozą wskazuje na hipoglikemię, czyli poniżej 70 mg/dl). Normy cukru dla dziecka i dorosłego Normy cukru we krwi są takie same dla dzieci, jak i dla dorosłych. Przy czym w przypadku dzieci, u których występuje podejrzenie cukrzycy typu 1., bada się wyłącznie poziom glukozy na czczo. Cukier powinien mieścić się w zakresie 70-99 mg/dl – jednak zwykle jest bardzo podwyższony. Cukier w dużym stężeniu obecny jest też w moczu. Natomiast u dorosłych, przy podejrzeniu cukrzycy typu 2, wykonuje się równie często badanie glikemii na czczo, jak i badanie krzywej cukrowej. Stąd nie tyle mamy do czynienia z innymi normami, co z innymi metodami badania. Odrębną kwestią jest cukrzycą ciążowa – tutaj normy glikemii są zaostrzone, co oznacza, że cukrzycę ciążową diagnozuje się przy wartościach, które u kobiet nie będących w ciąży są uznawane za prawidłowe. Podwyższony cukier we krwi a cukier w moczu Jaki jest związek między poziomem cukru we krwi a cukrem w moczu? Cukier w moczu pojawia się wówczas, gdy poziom cukru we krwi przekracza tzw. próg nerkowy, czyli wartość ok. 180 mg/dl. U osób zdrowych cukier w moczu jest nieobecny. Kiedy się pojawi, zawsze skłania do diagnozy w kierunku cukrzycy. Obecność cukru w moczu to objaw, który zawsze towarzyszy rozpoznaniu cukrzycy typu 1. Może pojawić się także przy cukrzycy typu 2, w zaawansowanym stadium choroby, nigdy natomiast nie jest obecny przy cukrzycy ciążowej. W przypadku dzieci i młodzieży, u których podejrzewa się cukrzycę typu 1 zawsze bada się cukier we krwi i w moczu. Poziom cukru po jedzeniu Dlaczego we krwi człowieka znajduje się glukoza i skąd się tam bierze? Glukoza to materiał energetyczny dla organizmu, pozyskiwana z posiłków węglowodanowych, ale też produkowany przez wątrobę. Glukoza we krwi ma kluczowe znaczenie dla pracy mózgu, organ ten nie jest w stanie pracować bez glukozy; dlatego ciężkie hipoglikemie (niedocukrzenia) u diabetyków są stanem zagrożenia życia. Z punktu widzenia organizmu ważne jest, aby glukoza utrzymywane była w zakresie normy – nie powinno jej być ani za dużo, ani za mało. Fizjologicznie najniższy cukier jest na czczo, najwyższy – około godzinę po posiłku zawierającym węglowodany. Na poziom cukru we krwi ma też wpływ aktywność fizyczna, cukier obniża się pod wpływem tzw. aktywności tlenowej, a podnosi przy aktywności beztlenowej. Z tego powodu, aby badanie glukozy było miarodajne, wykonuje się je zawsze rano, na czczo, po dłuższym okresie odpoczynku. Badanie glukometrem można wykonać po posiłku, ale jest to badanie przesiewowe, które rzadko kiedy jest wystarczające do zdiagnozowania cukrzycy. Wyjątkiem jest sytuacja, kiedy wynik na glukometrze jest bardzo wysoki, powyżej 250 mg/dl – wówczas można z dużym prawdopodobieństwem rozpoznać cukrzycę, ponieważ u osoby zdrowej tak wysokie cukry nigdy nie występują, niezależnie od posiłku czy aktywności fizycznej. Jaki cukier jest niebezpieczny dla życia? To pytanie, które nader często wpisywane jest w wyszukiwarkę internetową. Czy w przypadku glukozy we krwi można podać wartości poza normą, które mogą zagrażać życiu? Owszem, choć trzeba zaznaczyć, że „cukier niebezpieczny dla życia” dotyczy osób ze zdiagnozowaną cukrzycą, kiedy choroba nie jest leczona lub jest leczona nieprawidłowo. U osób bez cukrzycy do takich anomalii nie dochodzi, Dla pacjentów z cukrzycą niebezpieczny może być zarówno bardzo niski (hipoglikemia), jak i bardzo wysoki poziom cukru we krwi (hiperglikemia). Zbyt niskie stężenie cukru we krwi jest niekorzystne dla mózgu, który do prawidłowego funkcjonowania potrzebuje stałego dopływu glukozy. O ciężkim niedocukrzeniu, niebezpiecznym dla zdrowia a nawet życia mówimy wówczas, gdy pojawiają się neurologiczne objawy hipoglikemii – zaburzenia mowy, zaburzenia orientacji, utrata świadomości. Nie sposób jednak wskazać, przy jak niskiej glikemii się one pojawiają, ponieważ jest to kwestia indywidualna. Objawy neurologiczne niedocukrzenia u jednej osoby mogą pojawić się już przy wartości cukru 50 mg/dl; u innej dopiero przy glikemii 25 mg/dl. Mniej ważna jest tutaj sama wartość glukozy, kluczowe są objawy, które temu towarzysza. W takiej sytuacji konieczne jest szybkie podniesienie glukozy, ponieważ jest to stan zagrożenia życia diabetyka. Glikemia u pacjentów z cukrzycą Podawane w artykule normy cukru nie dotyczą osób już chorujących na cukrzycę, odnoszą się do wartości prawidłowych i wartości, przy których diagnozowana jest cukrzycą. Poziom cukru we krwi u diabetyków jest odrębną kwestią – tutaj normy dla glikemii ustalane są indywidualnie dla pacjenta. Skonsultuj ten i inne tematy z ekspertem, zarezerwuj e-wizytę: Internista online Doradca diabetologiczny online Diabetolog online Co należy zrobić w przypadku, gdy przez zapomnienie nie wstrzyknięto insuliny? Zapomniałem przyjąć/podać insulinę! Co zrobić? Insulina przedposiłkowa Osoby, które bardzo długo chorują na cukrzycę i przez kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat codziennie wykonują kilka wstrzyknięć insuliny, czasami zapominają wykonać iniekcję preparatu bądź mylą jego rodzaj. Jeżeli chory zorientuje się zaraz po posiłku, że nie wstrzyknął insuliny przedposiłkowej, powinien to niezwłocznie uczynić, używając takiej dawki insuliny, jaką powinien był sobie wstrzyknąć przed posiłkiem, ewentualnie można wówczas rozważyć zmniejszenie dawki o 1-2 j. Gdy upłynęło więcej czasu (1-2 godziny) od skończenia posiłku, należy podać połowę planowanej dawki. Jeżeli upłynęło kilka godzin, trzeba zmierzyć stężenie glukozy we krwi i jeśli chory nie planuje posiłku, powinien otrzymać dawkę korekcyjną 2-4 j. lub zwiększyć dawkę insuliny przed kolejnym posiłkiem o 2-4 j. Czasami chory nie jest pewien, czy wstrzyknął sobie insulinę. W takiej sytuacji nie wolno podawać insuliny, trzeba odczekać 2 godziny od posiłku i zmierzyć stężenie glukozy. Jeżeli glikemia jest duża, to znaczy. że dawkę pominięto, wtedy należy postępować tak, jak to opisano powyżej (stosując odpowiednie kroki zależne od czasu, jaki upłynął od godziny, w której powinna być podana dawka insuliny). Insulina bazalna W przypadku niewstrzyknięcia insuliny bazalnej postępowanie zależy od rodzaju tej insuliny oraz od czasu, jaki upłynął od pominiętej dawki. Insulina ludzka o pośrednim i długim czasie działania (NPH). Jeżeli chory przypomni sobie o pominięciu dawki insuliny przed godziną w nocy, należy podać 20–30% planowanej dawki insuliny o pośrednim czasie działania lub alternatywnie pomniejszyć dawkę o 1–2 j. na każdą godzinę, jaka upłynęła od zwykłej pory wstrzykiwania tego preparatu insuliny. Jeżeli chory przypomni sobie później, lub jeśli do pory, o której chory zwykle się budzi, pozostało mniej niż 5 godzin, należy zmierzyć stężenie glukozy i (w zależności od wyniku) można podać 1/3 lub 1/4 dawki insuliny o pośrednim czasie działania (NPH) lub insulinę przedposiłkową w dawce korekcyjnej. Po przebudzeniu wstrzykuje się insulinę tak, jak w zwykły dzień. Analog długo działający Jeżeli chory uświadomi sobie po kilku godzinach, że zapomniał o wstrzyknięciu insuliny, powinien podać planowaną dawkę insuliny długo działającej, którą ewentualnie może pomniejszyć o 1-2 j. Jeżeli upłynął dłuższy okres, należy podać połowę planowanej dawki insuliny długo działającej oraz (po uprzednim zmierzeniu stężenia glukozy we krwi) korekcyjną dawkę insuliny przedposiłkowej. Jeżeli dopiero rano chory zorientuje się, że wieczorem ominął dawkę insuliny długo działającej, powinien wstrzyknąć rano połowę dawki preparatu Lantus lub Levemir. Natomiast jeśli Levemir stosowany jest 2 x dziennie, to w takiej sytuacji powinno się podać zwykłą planowaną dawkę rano i ze względu na hiperglikemię poranną, która zapewne wystąpi, zwiększyć o dawkę korekcyjną ilość insuliny przedposiłkowej. Warto wspomnieć, że na świecie (niestety nie w Polsce) są dostępne wstrzykiwacze (peny) insulinowe, które mają pamięć podania ostatniej dawki insuliny, bardzo przydatne dla osób długo chorujących na cukrzycę. Pomyliłem insulinę! Chory może też przez pomyłkę wstrzyknąć insulinę przedposiłkową zamiast bazalnej lub odwrotnie. Omyłkowe wstrzyknięcie insuliny przedposiłkowej zamiast bazalnej W przypadku wstrzyknięcia insuliny przedposiłkowej (insulina krótko działająca lub analog szybko działający) zamiast bazalnej należy spożyć posiłek większy niż zwykle i wykonać iniekcję insuliny bazalnej jak zwykle. Jeżeli wstrzykniętą omyłkowo insuliną była ludzka insulina krótko działająca, należy dodatkowo spożyć przekąskę (1 kromka chleba z wędliną lub białym serem) ok. 2,5-3 godz. od momentu wstrzyknięcia insuliny. Trzeba pamiętać, że insulina ludzka krótko działająca może wpływać na zmniejszenie stężenia glukozy we krwi nawet do 8 godzin. Dobrze jest nastawić budzik, by zmierzyć glikemię ok. 7 godz. po wstrzyknięciu insuliny. W przypadku wykonania iniekcji z analogu szybko działającego należy zmierzyć glikemię ok. 3 godz. po jej podaniu i jeśli wynik wskaże małe stężenie glukozy, należy również spożyć przekąskę. Omyłkowe wstrzyknięcie insuliny bazalnej zamiast przedposiłkowej Jeżeli w godzinach wieczornych zamiast insuliny przedposiłkowej omyłkowo wstrzyknięto insulinę bazalną, postępowanie zależy od dawki i od pory, gdy wykryto błąd. Jeśli dawka była mniejsza od zazwyczaj podawanej ilości insuliny bazalnej, należy dostrzyknąć brakującą ilość tego preparatu, aby uniknąć porannej hiperglikemii oraz rozważyć dawkę insuliny przedposiłkowej 2-4 j. lub więcej w zależności od glikemii i wielkości spożytego posiłku. Jeżeli błąd wykryto późno, a dawka insuliny bazalnej była mniejsza niż zwykle, można dostrzyknąć 20–30% planowanej dawki insuliny bazalnej i w razie potrzeby dawkę korekcyjną insuliny przedposiłkowej. Gdy dawka omyłkowo podanej przed posiłkiem insuliny bazalnej była podobna do planowanej, nie należy dostrzykiwać już wówczas tego preparatu. Jeżeli jest to insulina ludzka o średnim czasie działania (NPH), trzeba dostrzyknąć 2-4 j. insuliny przedposiłkowej lub więcej w zależności od glikemii i wielkości posiłku, a jeśli analog insuliny (Levemir lub Lantus), powinno się dostrzyknąć więcej - ok. 4-6 j., gdyż te insuliny w pełni zmniejszają glikemię dopiero po 4 godz. od wstrzyknięcia. W opisanych wyżej pomyłkach należy w celu bezpieczeństwa nastawić budzik, by w godzinach nocnych przeprowadzić 2-3-krotną kontrolę glikemii. Przy omyłkowym wstrzyknięciu insuliny należy zawsze skontrolować stężenie glukozy we krwi i częściej też kontrolować glikemię przez kolejnych kilka godzin. Odpowiedzi Sauer_ odpowiedział(a) o 18:10 Pytasz o ilość tabletek?....Samobójca dla szpanu czekający nie litość ludzi. ,,Przez to tylko popsujesz sobie wątrobę " - Przyda jej się wątroba po śmierci? Sindi93 odpowiedział(a) o 18:08 lolusia2 odpowiedział(a) o 18:09 blocked odpowiedział(a) o 18:10 A nie lepiej się zacpac na śmierc !? zalezy jakich tabletek nie kazde wywoluja skutki smiertelne Zależy jakich. Najlepsze są usypiające. Weź całe opakowanie. A dla lepszego efektu popij wódką. Śmierć murowana. A jeśli nie masz takich tabletek to weź wszystkie jakie masz w apteczce (nawet te na srake) Nie wiem pewnością nie jedną... Ale nie radzę wypróbowywać;nie wyjdzie ci i niestety przeżyjesz. Może byc tak że zaśniesz i będziesz spać 20 godzin jak zabity/-ta a póżniej budzisz się ze strasznym bólem głowy i tak wyczerpany/-na ,że na prawdę nie wiesz czy ci niedobrze,kręci ci się w głowie i w ogóle wszystko jest dziwne,głośne i jakieś takie kolorowe i radosne niewiedomo dlaczego "W nagroddę" czeka cię płukanie żołądka podczas kilkudniowego pobytu w szpitalu,kazania wszystkich ludzi w koło,nadzur psychologa albo psyhiatry i niezbyt dobra opinia między znajomymi i między jakimi kolwiek znajomymi ludźmi czyli też nie za fajnie :/ Pierwszy sposób sprawdziłam osobiście a co do drugiego to tylko moja teoria :) Przemyśl to jeszcze :* blocked odpowiedział(a) o 18:09 Przez to tylko popsujesz sobie wątrobę Amargo odpowiedział(a) o 18:09 Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub

ile trzeba wziasc tabletek zeby umrzec